Tuğçe Madayanti ŞEN Bir sabah uyanıyorsunuz ve dünya “iyileşmiş”. Kimse bağırıp çağırmıyor, kimse ağlamıyor, kimse kıskanmıyor. Öfke, keder, tutku… hepsi silinmiş. Herkes aynı dingin gülümsemeyle dolaşıyor; aynı duygusal frekansa sabitlenmiş gibi. Toplum nihayet “huzura” ermiş görünüyor. Ama bir avuç insan bu değişime bağışık: hâlâ kızabiliyor, hâlâ incinebiliyor, hâlâ insan gibi acı çekebiliyorlar. Yeni düzenin…










Son Yorumlar